Güçlü müyüz gerçekten? Ya da güçlü olmalı mıyız?
Değişken cevapları olan 2 soru!
Çoğu zaman güçlülük ya da güçsüzlük kelimelerini tenimize yapışmış kıyafet gibi görüyoruz. Belki de zamanında , daha hatırlamadığımız ya da hatırladığımız ve çok küçükken “aa bak bu kıyafet güzel, bunu giy, hiç çıkarma” demişler de bir daha çıkaramazmışız gibi sahiplendiğimiz , tenimize nüfus etmiş kıyafetimiz gibi. Oysa bu kavramlar karakterimiz değil, bunlar zaman zaman hissettiğimiz duygularımız.
Yani asıl hikaye güçlü hissedip hissetmediğimizken, biz karakterimizi tanımlamaya çalışıyor ve sanki hiç değişmezmiş gibi kendimize acımasız bir şekilde davranabiliyoruz.
Konu hislere gelince de güçsüz hissediyorum demekten bir o kadar kaçıyoruz. Çünkü bir şekilde, bir yerlerde, bir zaman, ne olursa olsun mücadele etmeyi ve güçlü olmamız gerektiğini öğrendik. Her birimiz farklı farklı cümlelerle belki kelimelerle kodladık beynimize güçlü olmamız gerektiğini. İçten içe güçsüz hissettiğimiz bir durumla karşılaştığımız zaman da içimizden bildik ama seslendiremedik. Her durumda güçlü olmaya çabaladık. İçimizdeki sesi, kalbimizdeki duyguyu bastırdık. Elini uzatıyordu görebilelim diye, gözümüzün ucuyla gördüğümüz yerde gözümüzü kaçırdık, kulaklarımızı tıkadık. Huzursuz ola ola yok saydık. Belki de tek istediği görülmek, duyulmak, dile gelmekti.
Hani bazen birileri için beni anlamıyor diyoruz ve onlara kızıyoruz ya , biz kendimizi dinleyemedik, duyamadık ki!
Güçlü müyüz gerçekten? Güçlü hissettiğimiz zamanlar olmuştur.
Ya da güçlü olmalı mıyız? Güçsüz hissettiğimiz zamanlar da olmuştur.
Evet bir zaman güçlü olmak çok işimize yaradı ve hala yaradığı yerler var ama her durumda bu öğrenilmiş kalıplar veya -meli -malı larla hareket etmeye çalışmak, çırpınıp daha derine batmak gibi geliyor bana. Ne hissettiğimizi görmezden geldiğimizde yanımızda duran sörf tahtasını görmeden çırpınmaya devam ediyoruz. Öyle hissetmediğimiz halde sürekli güçlü olmaya çabalamak bir süre sonra çok ağır geliyor ve yoruldum diyoruz.
O yüzden umarım güçsüz hissettiğimiz zamanları, durumları kendimizle ve tabi ki herkesle demiyorum ama güven duyduğumuz kişilerle paylaşabiliriz. Umarım o zamanlarda kendimize daha çok sarılabiliriz.
Çünkü bunu hak ediyoruz!
Ve bazen güçsüz hissedebiliriz, bu çok normal.